Yefpraksiya's Ruby
Delilah,
Yefpraksiaya's Ruby is geboren op 21 mei 2009. Ze is de dochter
van Raya Yefpraksiya en Bolshoi. De nestgenootjes van Ruby zijn;
Noa Karina, Borijewisch (Boris) en Kyra Nikita.
Ruby is vanuit Coevorden naar Bergen op Zoom gekomen, een stadje
in Noord Brabant.
We hadden dus een lange rit voor de boeg, maar die was erg goed
gegaan. Ze was heel rustig, maar achteraf was ze gewoon heel angstig.
Thuis aangekomen vond ze het maar raar. Het eerste wat ze wilde
was de hoge kast inklimmen. Praktisch onmogelijk. En dus 3x der
hoofd gestoten. Daarna tijgerde ze door de kamer, hard miauwend
en opzoek. Ze miste denk ik heel erg haar zusjes en broertje. De
trap vond ze het lekkerste plekje, is van ons vandaan, beschut en
toch kan ze ons horen. Steeds als ze wakker werd, rende ze hysterisch
miauwend door het huis.
 |
De eerste nacht ging niet zo goed. Als ik totaal
3 uur had geslapen is het veel. Eerst hadden we haar in de
kleine kamer met allemaal leuke dingen voor haar gezet.
En met een schaaltje sheba. Dus had de hoop dat het goed ging.
Ze miauwde wel erg, maar lieten het maar even zo. Tot dat
ze echt heel hard tegen dingen op ging springen en hard tekeer
ging. Toen heb ik de deur opengezet. Zodat ze op de trap kon,
en eventueelt onze kamer op. Dat heeft niks geholpen. De enige
momenten dat ik even kon slapen was als ik haar mee naar bed
nam en haar in mijn armen vastpakte. Tot ze het weer beu was
;).
De tweede dag is het wel goed gegaan.
Ik merkte wel dat ze af en toe vergat om te eten/drinken,
dus moest haar dan wel echt bij het eten/drinken zetten en
dan deed ze het wel. Toen ik haar een beetje sheba gaf, ging
ze echt heel hard miauwen. Ze was echt haar broertje/zusjes
aan het roepen van; we hebben lekker eten hier! En zo waren
er nog wel paar momenten dat ze echt heel hard miauwend en
zoekend door het huis ging. |
Vier dagen later ging helemaal super. Ze kwam de nachten goed door.
Niet zo veel miauwen. Pas vanaf
's ochtends vroeg. En als we dan nog willen uitslapen en doen de
deur van de kamer open is het goed voor haar. Ze durfde nu ook op
de hoge klimpaal tot het plafond. Ze moet dan echt een heel eind
stijl omhoog voor ze bij de plankjes is. De eerste keren was ze
zo trots opzich zelf dat ze me hard miauwend riep om te komen kijken.
Nu is het al vanzelf sprekend. Wat ze toen al wel kon was aporteren.
Als ik een propje papier/speeltje weggooi, brengt ze het weer terug.
En nu is onze lieve Ruby al weer een half jaar oud, en
zijn we 3 maanden verder.
Ze is al helemaal niet meer weg te denken uit ons leventje.
Overal probeert ze een ritueel van te maken, dus als je een
keer iets toelaat wil ze het ook keer op keer. Zij wil o.a
graag mee kijken als je gaat douchen, water vind ze ook heel
fascinerend.Als ik met het huishouden bezig ben en even geen
tijd voor haar heb, vind ze dat ik het maar moet maken. Lukt
dat niet, dan springt ze in m'n nek en blijft daar heerlijk
liggen. Zo kan ze lekker kroelen en ik mijn ding doen. Ze
volgt je de hele dag door huis, ligt graag op of naast je.
En in de weg lopen is het leukste om te doen.
Als ik haar kwijt ben, dan moet ik de deur/kast/la die ik
het laatst geopend heb open doen, en daar is mevrouw weer.
|
 |
 |
Je leest soms op internet dat Blauwe russen
niet snel hun stem verheffen om iets duidelijk te maken.
Nou Ruby wel. Altijd als ze ergens trots op is, of iets gedaan
moet worden. Dan gaat ze zo hard miauwen tot je komt.
Voor visite is ze ook erg leuk, voor niks of niemand bang.
Iedereen mag met haar kroelen.
Ze gaat vaak precies in het midden liggen, zodat ze alles
en iedereen goed in de gaten kan houden.
Alleen als er meer dan ongeveer 14 mensen komen gaat ze naar
boven. Heel raar, maar ze trekt echt een grens, want als er
2 mensen weg zijn dan komt ze weer tevoorschijn. |
De vensterbank is echt haar plekje, hier kan ze goed alles in de
gaten houden.
Maar ze weet ook dondersgoed dat mensen naar haar kijken, dus als
er mensen voorbij lopen gaat ze echt anders liggen/zitten. Extra
mooi wezen, en geregeld blijven er dan mensen voor het raam staan
om te kijken, en te zeggen hoe mooi poesje het is. (De mensen kunnen
ons dan niet zien, maar Ruby wel, en als het rooster openstaat hoor
je ze letterlijk praten)
Het gekke half uur daar heeft zij ook last van. Keihard rondjes
rennen, en maak niet uit wat er op haar pad komt. Alles kan kapot
en omver denkt ze. Al begint ze nu te merken dat tafels en deuren
echt niet meegeven. :)
Zelf zou ik wel een lief maatje voor Ruby erbij willen, alleen
me vriend heeft jammer genoeg nog twijfels.
Hij zegt steeds dat we juist nu zo extra van haar genieten ;) Ach,
het zal vast wel goedkomen.
Groetjes van Hedi
|
